eka-1 Txokolate-aparra (Patxi Abad)

 

Faisander

Hauxe izan zen prozesu fisiko-kimiko behinenetako bat goi mailako frantziar sukaldaritzan: “(faisaia ez ezik) ehizaki oro usteltzeraino eskegita beratzea”, alegia, okela ondo desegin eta samurtzeko eta, bide batez, hildako animaliaren hesteetan garatzen diren germenek ehunei berariazko usain-zaporeak emateko.

Oso litekeena da, ordea, horrela utziriko haragiak digestioa harik eta zailago bihurtzea, txegoste prozedura toxikoek ez baitute laguntzen.

Haragi guri-guria lehenesten zelarik, XVIII. mendeko dogma batek honela zioen: “Inaute asteartean atzitu faisaia Pazko eguna aurretik ez da jangarri” (sei aste!). Oilagorra, adibidez, mokotik eskegitzen zen eta, hegaztia lurrera erori arte, ez omen zegoen jangarri. Jangarri goxo.

“Faisandatutako haragiaren eta usteldutako okelen arteko aldea ez da berebizikoa, ñabardura gastronomiko hutsa baizik”, zioen XIX. mendeko aforismo batek, ironiaz.

Egun, zailtasunak bestelakoak dira. Ehizako piezak erositakoak badira, adibidez, noiz hil zen animalia hori? Ehiztariak bota zuen edo piztiak? Nola hil zuten? Izoztu egin zuten? Zer jan ote zuen?

Natura arras naturala da, baina gizakiarentzat seguruena, merezi duenean, albaitariak analisia egin, kontsumitzeko egoera egokian dagoela egiaztatu eta, etxera ekarrita, lehenbailehen prestatu eta jatea.

 

01. ekaina 2014 by edortagirre
Categories: Sailkatu gabea | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *


Tresna-barrara saltatu