eka-26 Txangurroa

 


 

Al dente

Italieratik ekarri du euskarak esakunea, bere horretan, deus aldatu gabe.

Horrela, uki horrekin eta puntu horretan prestatzen diren pasta, arrozki, ortuari eta beste hainbat elikagai egokiro egosita agertzen dira kanpotik baina, hortzak ukitzean, haren barrualdea tente dago, erdi-egosirik, nerbioa galdu gabe oraino, murtxikatzean aldez edo moldez erresistentzia agertzen duelarik.

Gurean, puntu hori ondo igarota egosi izan ditugu pastak eta berdurak (areago, historikoki bi eta hiru uretan egosi izan ditugun aza, azalore eta gainerakoak), euskal sukaldaritza berriaren bestelako aginduak betetzen hasi aurretik.

Al dente egosteko aski da parte bat pasta hiru parte uretan murgildu, etiketan agertzen diren denborak bete eta, tarteka, zurezko palotearekin eragitea. Pasta eginikoan, ur freskoan murgildu beharko da unetxo batez, egospena eteteko, gelditzeko.

Nutrizio aldetik begiratuta, pasta karbohidrato konplexua da, xurgapen edo metabolizazio mantsokoa eta, ondorioz, segun eta nola prestatzen den, karbohidratoak hobeki probestuko ditu organismoak: al dente egositako pastak egosiegiak baino indize gluzemiko apalagoa duenez, digestioa luzeagoa du eta organismoari emaniko energia kontsumitzeko esfortzu handiagoa egin beharko du.

Gehiegi egosi den pastaren indize gluzemikoa altuagoa da karbohidratoak glukosa bilakatu direlako; orduan, jakiaren glukosa odoletara lehenago igaro eta energiaren iraupena laburragoa izango da. Horregatik lan astun edo luzeak egiten dituztenek pasta al dente hartu behar dute, ahalik eta probetxu handiena erauzteko.

Bestetik, al dente egositako pasta asegarriagoa da eta, platerkada bat hartuta, karbohidrato horiek organismoak mantsoago kontsumituko dituenez, apetituaren etorrera geroratu egiten da.
Barazkiek, puntu horretara arte egosten direnean, kolore eta zapore “naturalei” eusten diete, ez dira iluntzen.

 

26. ekaina 2014 by edortagirre
Categories: Sailkatu gabea | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *


Tresna-barrara saltatu