eka-27 Basa gereziondoa

BURRUNTZALIA
sin: zali, gahe (zubereraz); es: cacillo, cucharón; fr: cuillier à pot, louche (txiki eta mokoduna denean); en: soap ladle.

Ontzi handi batetik janari likidoak (zopa, saltsa, freskagarriak) edo ez hain likidoak (marmitakoa, eltzekaria) hartu eta beste norabait zerbitzatzeko ez ezik, eltze eta kazola handietako likidoak eragin edo nahasteko ere baliatzen da.

Burdin(azko) zalia, beraz, hitzaren jatorriari dagokiola. Tresna bera, koilararen egokipenez bilakatu da horrela: kirtena luzatuta, beroari aurre egiteko, eskua erre gabe; zalia zabal eta sakonago bihurtu da, eduki handiagoak azkar eta seguruago iragateko xedez; angelua itxi da: 35-40º mahai zerbitzukoetan eta  80-85º sukaldekoetan, erabilera errazteko, etab.

Egungo burruntzalia, kirten luze baten muturrean esfera erdiko itxura (batzuetan, zulatuta, bertako likidoa xukatzeko) daukan sukaldeko tresna, egur, metal, plastiko edo  silikonazkoa da. Goian aipatu bezala, badira mahaikoak, txikiak (200 ml inguruko edukiera), eta sukaldekoak, tamaina guztietakoak.

Saltsak, kremak, etab. zehaztasun handiz zerbitzatzeko erabiltzen den moko zorrotzeko burruntzali txikiari jesuita deritzo.

Bitsadera, hagunzali edo apartzera izeneko tresna burruntzaliaren espezializazioa baizik ez da: zali edo gaheari txulotxoak eginik, burruntzaliaren eroate-lanak espezializatu egiten dira, likidoa aurreko ontzian utzirik.

27. ekaina 2014 by edortagirre
Categories: Sailkatu gabea | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *


Tresna-barrara saltatu