Aza22- Sardina

 

SARDINA

sin: parrotxa, txikia denean; (Sardina pilchardus) es: sardina fr: sardine en: pilchard, sardinela.

Arrain urdin herbiboro honek sehaska edo ostatu maitea Sardinian duela diosku izenak. Sardinak eta beste arrain txiki batzuek (txitxarro, berdel, antxoak) sardak osatzen dituzte eta indibiduo guztiak (maiz, milioiak) batera mugitzen dira: beraiek baino handiagoak diren erasotzaileen aurrean defendatzen dira horrela.

Historikoki, behartsuen arraina izan delarik, sardina kontsumitzen da erreta (egokiagoa Mediterraneokoa, parrila kontuetan esker onekoa den gantz horretatik gehiago baitu) edo frijiturik, batez ere, fresko hartzekotan.

Berehala hondatzen hasten denez, unean bertan jatekoa ez bada, eskabetxetan apailatzea komeni da, nahiz jangarritasunaren luzapena ederki lotua duen elikagaien industriak, hamaika eratan prestatzen baitu: oliotan, limoiz, tomate saltsan, saltsa minez…

Arrain hauek erretzeko, eman gatza baina ez tripak erauzi, ez ezkatatu: horrela zaporetsuago agertuko dira, plantxan edo arranparrilan egindakoan.

Euskal Herritik aspaldi suntsitu zen sardina, gehiegizko arrantzaren biktima, eta oraino ez da berragertu. Lehenago, arrantzale askoren etxean prestatzen zen: eskuz hautatu, gazitu, lehortu eta koipetan (olioa izugarri garestia zen) frijitutakoan, latan banan-banan eta hertsiki atondu (olio askorik ez sartzeko) eta, azkenean, olioz estaltzen ziren. Kalitate oneko sardina hobetu egiten da horrela; areago, adituen esanetan, hamar bat urte igarotakoan daude egokien.

 

22. azaroa 2014 by edortagirre
Categories: Sailkatu gabea | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *


Tresna-barrara saltatu